Tag

Afscheid Archieven | Diana Prins Ritueelbegeleiding

Foto's - Herinneringen

Een prachtig vak

By | Herinneringen | 2 Comments

De uitvaartverzorger belt me terwijl ik onder het genot van een kop dampende thee mijn administratie bijwerk. “Kun jij een dienst voorgaan, komende zaterdag om 11 uur bij Zuylen?” Even mijn agenda checken… Ja hoor, het kan. “Het zijn hele lieve mensen!”, zegt ze nog.

Spannend…

De volgende middag loop ik het tuinpad op van een klein rijtjeshuis in de wijk Tuinzigt. Ik loop snel, want het miezert. Na het aanbellen wacht ik af. Altijd een beetje spannend: ik weet nooit wat er achter de voordeur op me wacht. Welke verhalen, hoe groot het verdriet, wat voor mensen… Steeds weer anders. “Ha vrouwke, kom gauw binnen, het regent! Bakske koffie?” De warmte komt me letterlijk en figuurlijk tegemoet.

We zitten rond de eettafel, twee zonen van dik in de 60, een schoondochter en ik. De verzekeringspapieren, oude foto’s die van zolder gehaald zijn, de geschreven enveloppen voor de rouwkaarten en de laptop worden opzij geschoven. “Het is uiteindelijk toch nog snel gegaan, begreep ik?”, open ik het gesprek. De zonen vertellen. Over de mensonterende ziekte die hun lieve moedertje van bijna 90 trof, terwijl ze toch al op de drempel van het leven stond. Over hoe ze, ondanks alle pijn en ellende, zo zorgzaam en lief was voor iedereen die langskwam. “Hedde al wa te drinken?”, vroeg ze dan. “Er zijn snoepkes eej, kèk maor in da trommeltje op de kast!”. En: “Ah, lief, bedankt, wa zorgde gij toch goed voor mij!”, tegen de verzorgster die haar kussen opschudde. De twee mannen veranderen voor mijn ogen in twee ontredderde jochies als ze vertellen over het overlijden van hun moeder: “…ons ma… ze ademde nog één keer… en toen niet meer…”.

Levensverhaal

Ze slikken, hoesten een keer om de opkomende tranen de baas te worden en hop, over tot de orde van de dag. “We willen zelf niks zeggen, dat kunnen we niet. Maar we hebben wel een mooi gedicht gevonden: wil jij dat namens ons voorlezen? En we willen graag dat je vertelt over haar leven, kan dat?”. Ja, natuurlijk! De mannen vallen stil. Tsja, waar te beginnen? “Het klinkt misschien niet zo aardig, maar er valt niet zoveel te vertellen over ons ma. Ze was een eenvoudig mens, leidde een simpel leven. Ze was tevreden met weinig, en maakte eigenlijk niet veel mee”. Nou, dat zullen we nog weleens zien… Ik stel wat vragen, en we bekijken de foto’s die uit een oude koektrommel op zolder gehaald zijn. De mannen zitten er steeds meer ontspannen bij, er wordt een pilsje opengemaakt, en er komen veel herinneringen boven. Over de jonge Duitse soldaat die uitgeput bij ma en haar ouders thuis aan de keukentafel in slaap viel, met z’n geweer in zijn handen, op de vlucht naar zijn vaderland. Over hoe ma met haar oudere zus ging dansen in een danszaal in de stad. De jongens zaten aan de ene kant van de zaal, de meisjes aan de andere kant. Hoe daar een groepje jongens stééds weer de aandacht trok omdat ze een hoop plezier hadden. Eén van die jongens was pa, en toen pa en ma elkaars blik vingen werden ze op slag verliefd. Ma viel als een blok voor de stoere jongen met z’n ondeugende kuif. Het was armoe troef, zo vlak na de oorlog, dus pa en ma hebben lang verkering gehad voordat er eindelijk getrouwd kon worden. Na het trouwen werd er eerst ingewoond bij pa’s ouders, zo ging dat destijds. Een paar jaar later werden de twee jongens geboren. En die twee jongens van toen zitten nu tegenover me, veel grijzer en rimpeliger dan destijds, te gniffelen als ze vertellen over hoe ze als kind samen hun moeder voor de gek hielden. Als ze het beu was gooide ze een pantoffel naar de zoon die het dichtst bij haar stond. Maar dat gebeurde niet vaak, want ze was vooral lief en zorgzaam. “Een betere moeder hadden we ons niet kunnen wensen!”. Schoondochter vertelt hoe welkom zij was toen zij als schuchtere 16-jarige voor het eerst bij het gezin kwam. Je kon haar schoonmoeder niet kwader krijgen dan door te spreken over ‘de kouwe kant’ als je het over haar geliefde schoondochters had!

Een lach en een traan

De zonen weten niet van ophouden, het ene prachtige verhaal na het andere wordt verteld. Er wordt veel gelachen en af en toe een traan weggepinkt. Drie uur nadat ik bij deze, toen nog voor mij wildvreemde mensen binnenstapte, kijk ik naar mijn schrijfblok en blader ik door mijn notities. Voorzichtig vertel ik de mannen dat we ‘maar’ drie kwartier de tijd hebben in de aula, dus dat ik lang niet alle mooie verhalen en dierbare herinneringen zal kunnen gebruiken in mijn verhaal. “Da gif niks vrouwke… Maokt ‘r maor wa moois van!”. En dat ga ik zéker doen. Uitgezwaaid door drie lieve mensen, nagloeiend van de warmte en met mijn hoofd vol zwartwit beelden uit de film van het leven van deze vrouw die ik een beetje mocht leren kennen, sta ik weer buiten. Wat een prachtig vak heb ik toch…

Mijmerende vrouw herinneringen ophalend

Herinneringen, een waardevol bezit

By | Herinneringen | No Comments

Terwijl het buiten regent zit ik knus in een hoekje in de bank, een grote kop warme thee in mijn handen. ‘Supermarket flowers’ van Ed Sheeran klinkt op de radio. Hij schreef dit na het overlijden van zijn oma. Wat een prachtig, gevoelig liedje is het toch. “Packed up the photo album Matthew had made. Memories of a life that’s been loved.” Memories, herinneringen…

Herinneringen zijn een gek ding

Soms ruik je een geur en komen via je neus herinneringen binnen aan een vriend van vroeger, waar je jaren niet aan gedacht hebt. Je hoort een flard van een lied en ineens sta je weer op het schoolfeest van je oude middelbare school waar je je eerste zoen krijgt. Als navigatieTruus je om een omleiding loodst, rij je door de straat waar je ooit elke avond rondhing met je vrienden. Een glimlach speelt rond je mond: jeugdsentiment!

Een waardevol bezit

Soms komen herinneringen niet ongevraagd binnen, maar probeer je ze juist krampachtig vast te houden. Omdat de herinnering het enige is dat je nog hebt van een bijzonder persoon. Een waardevol bezit. Je grootste angst: op een dag wakker worden en niet meer weten hoe ze klonk of hoe ze rook. De schok, als je je zijn gezicht niet meer direct voor de geest kunt halen. De opluchting stroomt door je heen als zijn lieve glimlach je ineens weer te binnen schiet. Een dierbaar persoon is er lijfelijk niet meer, maar je bent hem of haar nooit helemaal kwijt zolang de herinneringen in je geheugen en in je hart gegrift staan.

Loslaten en vasthouden

Misschien pijnlijk en emotioneel, maar ook zo kostbaar om na een overlijden samen herinneringen op te halen. Om het leven van de overledene te vieren tijdens de afscheidsbijeenkomst, door over hem te vertellen. In vogelvlucht door zijn leven, een gedicht dat haar zo typeert, een anekdote die een lach op ieders gezicht tovert. Je laat iemand los, en tegelijkertijd houd je hem vast in herinneringen.

Herinneringen kun je koesteren, en herinneringen kun je maken. Mijn motto: verzamel geen spullen, maar verzamel ervaringen, herinneringen. “Memories of a life that’s been loved”… Geniet! Dan geniet ik nog even verder van m’n kop thee en Ed Sheeran op repeat…

 

Nooit weg

By | Gedicht | No Comments

Er is een kind dat altijd klein blijft
Er is een moeder bij wie voor altijd de eerste rimpels nog maar net verschijnen
Er is een man die nooit grijs of kaal wordt
Je bent voor altijd ouder dan je vader
Er is voor altijd een lege plek

Soms maakt je hart een sprongetje
Als je denkt dat je geliefde voorbij komt fietsen
Als je, nog niet goed wakker, met je hand zoekt aan de andere kant van het bed
Als op Facebook foto’s voorbij komen van een eerste schoolfeest
Als je wil vertellen dat je vader wordt
Als dat niet meer kan

Niets van wat was, is voor altijd weg
Wanneer je alleen naar huis fietst in het donker, fluister je “Spring je achterop?”
Wanneer gevraagd wordt “Met hoeveel….?” antwoord jij “…. plus één”
Wanneer je haar geur ruikt in het voorbijgaan, word je warm van binnen
Wanneer je terugdenkt aan ‘toen ooit’, glimlach je dankbaar

Op je dunne huid heeft zich na verloop van tijd langzaam een laagje eelt gevormd
Balancerend op het smalle koord van aanvaarding heb je nieuw evenwicht gevonden
De scherpe randen van verdriet zijn afgesleten door golven van tijd
Rauwe pijn is verzacht door de warmte van hoop

Zij die wij niet meer aan kunnen raken, raken ons nog heel vaak
En met elke aanraking wordt hun naam dieper in ons hart gegrift
Voor altijd bij ons

Afscheid en loslaten

By | Afscheid | No Comments

In het leven neem je steeds weer afscheid. Van mensen, plekken, spullen, slechte gewoontes.

Afscheid nemen van school, klasgenoten en je lievelingsjuf. Van je ouderlijk huis wanneer je ouders naar een appartement verhuizen. Afscheid van je baan en je collega’s. Je laatste sigaret, verhuizen, scheiden, ontslag. De meest definitieve vorm van afscheid: wanneer iemand overlijdt. Elk afscheid doet pijn. Soms schuurt het alleen een beetje, soms ben je volledig uit het lood geslagen.

Loslaten

Loslaten kan spannend en lastig zijn, vaak uit angst voor het nieuwe. Maken we in ons nieuwe huis net zulke mooie herinneringen als in het oude? Lukt het me om in mijn nieuwe baan ook zo succesvol te zijn? Leer ik in mijn nieuwe klas weer nieuwe beste vrienden kennen?

Afscheid en loslaten: voor mij heel actuele thema’s. Nog enkele weken ben ik in dienst van een hele fijne en bijzondere werkgever, de Efteling. Ik laat mijn mooie baan, al mijn lieve collega’s en een prachtig pretpark achter om aan een nieuw avontuur te beginnen. Een avontuur dat draait om… afscheid!

Ritueelbegeleider

Als ritueelbegeleider hoop ik mensen te mogen begeleiden tijdens heel verdrietige dagen. Wanneer zij afscheid moeten nemen en een dierbare los moeten laten. Ik hoop dat ik bij hen aan tafel aan mag schuiven om te luisteren naar hun mooie verhalen en herinneringen. Dat zij mij het vertrouwen geven om hen te helpen en ondersteunen bij het vorm geven aan het afscheid. Dat ik het levensverhaal van bijvoorbeeld hun vader, oma of kind mag schrijven of hen mag helpen hun eigen tekst op papier te zetten. Samen met of namens hen mag voorgaan tijdens de afscheidsbijeenkomst.

Herinneringen

Afscheid is in mijn geval een start van iets nieuws, iets moois. Het loslaten van de vele lieve Eftelingcollega’s is lastig, maar ‘uit het oog’ betekent niet ‘uit het hart’. De mooie herinneringen koester ik, en ik hoop in mijn nieuwe loopbaan een hoop mooie, waardevolle herinneringen te gaan verzamelen.

“Achter elke traan die blinkt, schuilt een glimlach van herinnering”